"Odeszli..." zasłużeni regionaliści

Odszedł od nas ... 
Ksiądz Władysław Pilarczyk

   Ksiądz Władysław Pilarczyk zmarł w Krakowie 26 pażdziernika 2015 roku. Msza święta pogrzebowa odprawiona była w kościele pw. św. Łukasza w Lipnicy Wielkiej na Orawie, której przewodniczył i wygłosił homilię ks. bp.senior Tadeusz Pieronek.
Ks. Władysław Pilarczyk spoczął na cmentarzu w Lipnicy Wielkiej. W kondukcie pogrzebowym uczestniczyło kilkaset osób, kilkanaście pocztów sztandarowych, kilkudziesięciu kapłanów i sióstr zakonnych, przedstawiciele władz lokalnych, powiatowych, pedagodzy i młodzież szkolna z kilku szkół, członkowie Towarzystwa Przyjaciół Orawy i kilku towarzystw orawskich i podhalańskich, licznie przybyli mieszkańcy zamieszkali na Orawie, strażacy OSP.  W uroczystości pogrzebowej uczestniczyli m.in. 16. przedstawicieli: Małopolskiego Związku RTK i towarzystw w nim zrzeszonych, Redakcji MAŁOPOLSKA... i WBP w Krakowie. 


Poniżej są fotog
rafie z uroczystości pogrzebu śp. ks. Władysława Pilarczyka 
         fot. Stanisław Klich
                 Janusz Bierówka

                                1. Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Kiczorach (zbiory ks. W.Pilarczyka)
                                 2. Kaplica w Kiczorach, w której ks. W. Pilarczyk sprawował Msze św.

 

 

 

 



       Zmarł Anatol Jan Omelaniuk

 

           Anatol Jan Omelaniuk
   Urodził się 10 sierpnia 1932 r. w nadbużańskiej wsi Neple koło Terespola, w byłych posiadłościach Niemcewiczów i Kierbedziów. Mama Katarzyna pochodziła z rodziny szlacheckiej Wańkowiczów mieszkającej na przedmieściu Mohylowa, Ojciec Jan pochodził z rodziny chłopskiej i ukraińskiej. Rodzice od 1922 r. zamieszkali w rodzinnej wsi ojca w Neplach prowadząc 12-hektarowe gospodarstwo rolne.
W dzieciństwie wychowywał się w rodzinie dwuwyznaniowej. Mama wyznania rzymskokatolickiego, ojciec prawosławnego. W domu rodzinnym panowała atmosfera tolerancji i szacunku dla odmienności narodowej i kulturowej. Rodzice rozwijali duchowość opartą na wartościach chrześcijańskich i miłości do ojczyzny. 
Anatol Jan Omelaniuk edukację szkolną rozpoczął na tajnych kompletach. W tej formie edukacyjnej ukończył I, II, III klasę szkoły podstawowej. Do następnych klas chodził już po II wojnie światowej. W 1953 r. uzyskał maturę w Państwowym Liceum Pedagogicznym w Leśnej Podlaskiej wraz z dyplomem przodownika nauki. Następnie studiował filozofię na Wydziale Filozoficzno-Społecznym Uniwersytetu Warszawskiego uczestnicząc w seminariach prof. Tadeusza Kotarbińskiego w zakresie semantyki i prakseologii.
Od wczesnej młodości należał do organizacji społecznych. W czasie studiów działał w Zrzeszeniu Studentów Polskich. Pełnił funkcję kierownika Wydziału Kultury Rady Uczelnianej ZSP na Uniwersytecie Warszawskim.
   Pracę zawodową rozpoczął w latach 1955-1956 jako nauczyciel w Państwowym Liceum Pedagogicznym w Rembertowie k/Warszawy, w którym uczył logiki, nauki o konstytucji i był opiekunem zajęć pozalekcyjnych i pozaszkolnych.
   W roku 1960 rozpoczął w Wojewódzkim Domu Kultury w Białymstoku zawodową działalność kulturalną. W listopadzie 1961 r. przeniósł się do Wrocławia, gdzie zajął się poradnictwem kulturalnym i kształceniem pracowników kultury. W latach 1961-1968 był kierownikiem Ośrodka Oświatowo-Metodycznego w Wojewódzkim Domu Kultury, a w latach 1968-1973 zastępcą dyrektora Wrocławskiego Ośrodka Kultury.
   Równolegle przez 35 lat pracował w Państwowym Studium Kulturalno-Oświatowym i Bibliotekarskim we Wrocławiu jako wykładowca dwóch przedmiotów: polskie tradycje kulturalne i metodyka działalności kulturalno-oświatowej. Był też wykładowcą w Ośrodkach Dydaktycznych w Legnicy i w Wałbrzychu Państwowego Studium Oświaty i Kultury Dorosłych w Warszawie i w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego, ucząc studentów prakseologicznych podstaw edukacji kulturalnej. W różnych szkołach przygotowujących kadry dla kultury przepracował 45 lat.
   We Wrocławiu od połowy lat 60. związał się z polskim ruchem ludowym. Był przez 20 lat członkiem Komisji Nauki i Kultury Naczelnego Komitetu ZSL i przewodniczącym Komisji Kultury i Nauki WK ZSL we Wrocławiu. Na początku lat 90. brał udział w tworzeniu PSL, w którym przez dwa lata pełnił funkcje wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego. Następnie wycofał się z czynnej działalności partyjnej.
   Od 1981 do 2002 r. (z dwuletnia przerwą w czasie stanu wojennego) był przewodniczącym Rady Krajowej Regionalnych Towarzystw Kultury. W tym czasie podwoiła się liczba stowarzyszeń regionalnych w Polsce. Zorganizowano ok. 200 konferencji dla regionalistów polskich i wydano ok. 100 książek w serii biblioteki wydawnictw regionalnych. Od 2002 r. jako inicjator powstania Ruchu Stowarzyszeń Regionalnych Rzeczpospolitej Polskiej był przewodniczącym Rady Krajowej Ruchu, dziś jest jego prezesem honorowym.
Obszarem, na którym działalność programowa i animacyjna Anatola Omelaniuka przyniosła najwięcej korzyści społecznych, jest regionalizm. Dzięki jego staraniom programowym i organizacyjnym polski ruch regionalistyczny stał się autonomiczny i wolny od nacisków ideologiczno-politycznych jeszcze przed 1981 rokiem, on też wytrwale dążył, aby i po 1989 r. regionalizm nie był łączony z żadnymi opcjami politycznymi i żeby jednoczył wszystkich miłośników małych ojczyzn niezależnie od światopoglądu, wyznania, poglądów politycznych, pochodzenia etnicznego. Wartością nadrzędną było dla niego dobro wszystkich wspólnot lokalnych i regionalnych, które – dzięki aktywności regionalistów – składają się na pomyślność całej ojczyzny. Temu dobru miała służyć realizacja pryncypiów zapisanych w Karcie Regionalizmu Polskiego, uchwalonej na V Zjeździe Regionalistów Polskich we Wrocławiu w 1994 roku.
   Był też Anatol Jan Omelaniuk inicjatorem i współorganizatorem dwóch wielkich wydarzeń, które zjednoczyły naukowców, społeczników, praktyków i artystów w namyśle nad stanem kultury w okresie transformacji ustrojowej. Pierwsze z tych wydarzeń dotyczyło szczególnie dotkliwie odczuwanej zapaści kulturalnej w społecznościach wiejskich. Donośny głos w sprawie rozwoju kultury  na polskiej wsi padł z trybuny Krajowego Kongresu Kultury Wsi zorganizowanego na Jasnej Górze w 1997 roku.
Drugie wydarzenie, które zaistniało z jego inicjatywy i przy ogromnym wkładzie własnej pracy, był Kongres Kultury Polskiej ‘2000. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Organizacyjnego Kongresu, zabiegał o wsparcie środowisk twórczych i naukowych, pozyskał do udziału w Kongresie wielu wybitnych uczonych, artystów, animatorów kultury, dziennikarzy. (...)
   W tych wszystkich działaniach był Anatol Jan Omelaniuk wierny wyznawanym ideałom i wartościom oraz konsekwentny w dążeniu do wyznaczonych celów. Pomagała mu w tym nie tylko bogata i otwarta na wyzwania osobowość, ale też umiejętność zjednywania ludzi, gotowość do niesienia pomocy we wszystkich wymiarach społecznikowskiej aktywności, serdeczny i ciepły stosunek do wszystkich, których spotykał na swojej drodze.
   Za pracę pedagogiczną otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej i odznakę „Za zasługi dla oświaty”. Za długoletnią działalność kulturalną wyróżniono go odznaką „Zasłużony działacz kultury” i „Zasłużony dla kultury polskiej” oraz nagrodą państwową w 1998 r.. Posiada odznaczenia państwowe: Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi oraz Kawalerski i Komandorski Order Odrodzenia Polski. Za społeczną działalność w regionie otrzymał odznaki „Budowniczy Wrocławia” i „Złotą Odznakę Zasłużonego dla Dolnego Śląska” i odznakę „Zasłużony dla województwa wrocławskiego”.
Wyróżniono go także srebrnym pierścieniem za zasługi dla archidiecezji wrocławskiej oraz medalem 300-lecia Papieskiego Wydziału Teologicznego. Otrzymał też Odznakę Tysiąclecia, medal „Za zasługi dla obronności kraju”, Złoty Medal Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej.
   Anatol Jan Omelaniuk zmarł 28 stycznia 2017 roku; pogrzeb odbył się na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu w dniu 7. lutego 2017 roku. (dop. S.K.)
   Regionaliści polscy, a w szczególności dolnośląscy, stracili w Nim wypróbowanego Przyjaciela, Doradcę, Mistrza i Przewodnika w działalności społecznej. Był bowiem Anatol ich prawdziwym  Przywódcą. Będzie nam Go bardzo brak.
   (skrócony artykuł umieszczony na www.DTR..)
      oprac. Stanisław Klich

 

 

 

 


Strona w przygotowaniu...